گمان می کنم خیلی خیلی کم اند کسانی که خودشان گرد بودن زمین را شخصاً تحقیق کرده باشند. البته نگاه کردن به ماکت کره ی زمین که روی تاقچه گذاشته اید یا زل زدن به عکس هایی که آپولو از زمین گرفته است مسلماً اسمش تحقیق نیست.

این جور چیزها شواهد دست دومی اند که در هر دادگاهی جایشان مستقیماً در سبد باطله است. وقتی فکرش را بکنید می بینید که بیشتر ما صرفاً شنیده هامان را باور می کنیم. در هر حال گرد بودن یا تخت بودن زمین مسئله ی مرگ و زندگی نیست مگر آن که دست بر قضا ساکن لبه هایش باشید! چند سال پیش یک باره در عین تأسف متوجه شدم که خودم هم با قطعیت نمی دانم که زمین گرد است یا تخت.

در تاریخ مکتوب، ارسطو نخستین کسی است که برای گرد بودن زمین دلیل آورده است. او در این باره استدلال های مختلفی را به کار گرفته است تا به احتمال زیاد بتواند دیگران را هم مثل خودش متقاعد کند. بسیاری از مردم، نوزده قرن تمام، به هر آنچه ارسطو گفته بود ایمان داشتند.

نخستین استدلال ارسطو این بود که سایه ی زمین، که موقع ماه گرفتگی دیده می شود، همیشه به شکل منحنی یعنی بخشی از دایره است. اگر زمین شکلی جز کره می داشت، سایه ای که در بعضی جهت ها می انداخت بخشی از دایره نبود (هلالی شکل بودن فازهای عادی ماه دال بر گرد بودن خود ماه است). این استدلال برای من بسیار جذاب است؛ هم ساده است و هم سر راست. یک خوبی اش هم این است که هر آدم کنجکاو و بی اعتقاد می تواند به تنهایی و بدون ابزار مخصوص آزمایشش بکند. از هر نقطه بر زمین، تقریبا سالی یک بار می شود ماه گرفتگی مشاهده کرد. شما هم برای آن که به چشمان خودتان ببینید فقط لازم است که در شبی که باید، به دقت مواظب اوضاع باشید. من البته خودم هیچ وقت این کار را نکرده ام.

دومین دلیل ارسطو این بود که طلوع و غروب ستاره ها برای ساکنان شرق زمین زودتر اتفاق می افتد تا برای آن هایی که در غرب اند. اگر زمین از شرق تا غرب تخت می بود، ستاره ها هم برای غربی ها و هم برای شرقی ها در یک زمان طلوع می کردند. و دست آخر این که، مسافرانی که به شمال می روند کم کم ظهور ستاره هایی را در بالای افق شمال می بینند که قبلاً نمی دیدند، و این نشانه ی انحنای زمین از شمال به جنوب است. البته در این مورد ناگزیرید یا گزارش های دوستان سفر کننده را بپذیرید یا خودتان بار سفر ببندید.

آخرین استدلال ارسطو صرفاً نظری یا حتی فلسفی بود. اگر زمین یک وقتی در گذشته ها از قطعات کوچک تری تشکیل شده باشد (یا می توانسته است تشکیل شده باشد)، قطعات آن به مرکز مشترکی سقوط کرده اند و به این ترتیب لابد کره ای تشکیل داده اند. علاوه بر این، کره مسلماً کامل ترین شکل صلب است. جالب این جاست که ارسطو بر این استدلال آخر هم اندازه ی دو تای قبلی تأکید کرده است. در آن روزها، پیش از «روش علمی» امروزی، تأیید مشاهداتی برای جست و جوی واقعیت لازم نبود.

فعلاً اگر قبول کنیم که زمین گرد باشد، نخستین کسی که محیط آن را به دقت اندازه گرفت یک یونانی دیگر بود به اسم اِراتوستِن (۲۷۶ تا ۱۹۵ پیش از میلاد). اراتوستن توجه کرد که در روز اول تابستان، اشعه ی آفتاب درست به ته چاه قائمی در سیرِن (آسوان امروزی) در مصر می خورد و این یعنی که درست در بالای آسمان است. هم زمان در اسکندریه – ۵۰۰۰ استادیُم دورتر – اشعه ی آفتاب زاویه ای برابر با یک پنجاهم دایره با راستای قائم می سازد (هر استادیم تقریباً ۱۶۰ متر بود). از آن جا که خورشید در فاصله ی بسیار دوری واقعِ شده است، پرتوهای آن تقریباً موازی با هم به زمین می رسند. اگر دایره ای بکشید (نماینده ی خورشید) و دو شعاع آن را طوری رسم کنید که یکی از سیرِن و دیگری از اسکندریه بگذرد (هر دو شعاع بر محیط دایره عمودند) خواهید دید که پرتویی که موازی با یکی از شعاع ها (در سیرِن) به زمین می رسد با شعاع دیگر (در اسکندریه) زاویه ای می سازد که مساوی با زاویه ی میان دو شعاع است. بنابراین اراتوستن نتیجه گرفت که محیط کامل زمین ۵۰۰۰×۵۰ استادیم یا تقریباً ۴۰ هزار کیلومتر است. این محاسبه با بهترین مقدار امروزی حداکثر یک درصد اختلاف دارد.

حدوداً ۶۰۰ سال است که مردم تحصیل کرده پذیرفته اند که زمین گرد است. تقریباً در هر دانشگاهی در قرون وسطی، برنامه ی درسی شامل ریاضیات، هندسه، موسیقی و نجوم بود. نجوم مبتنی بود بر Tractano de Sphaera Mundi کتاب درسی رایجی که نخستین بار در سال ۱۴۷۲ میلادی در فرارا در ایتالیا منتشر شده بود و نویسنده اش منجم و ریاضی دان قرن سیزدهم، یوهانس دساکروبوسکو، در آکسفورد درس خوانده بود.

بخشی از احکام نجومی کتاب Sphaera به وسیله ی نمودارهایی با بخش های متحرک در خود همین کتاب اثبات شده است. که همان روش دوم استدلال ارسطو است. در این نمودار، زمین گرد که مرکز مشهود عالم است، محور چرخش ثابتی برای مجموعه فراهم می کند و شکل های بریده شده ی خورشید، ماه، و ستاره ها به دور زمین می گردند.

تا سال ۱۵۰۰ میلادی ویراست بیست و چهارم منتشر شده بود. در این که بسیاری از مردمان قبول داشتند که زمین گرد است تردید نیست. من فقط در شگفتم که چند نفر خودشان این را می دانستند. شاید فکر کنید که کلمب و ماژلان هم ممکن بود برای سر درآوردن از واقعیت به آن سفرهای معروف رفته باشند.

محض نگه داشتن حرمت خودم در مقام دانشگری که قرار است هیچ چیز را مسجّل نگیرد، با زنم سوار بر قایق عازم سفری در جزایر یونان شدم. علتش این بود که در دریا می توانستم به آرامی مشاهده کنم که چطور تکه های خشکی پشت انحنای زمین کم کم محو می شوند و به این ترتیب خودم را، بی هیچ واسطه ای، متقاعد می کردم که زمین گرد است.

وقتی سرانجام آزمایش را انجام بدهیم، از دانشمان لذت می بریم. گاه و بی گاه ما همگیمان یک چیزهایی برای خودمان یاد گرفته ایم، یعنی از هیچ شروع کرده ایم و به حرف کسی اعتنایی نداشته ایم. لذت و رضایت خاصی هست در این که آدم بتواند به دیگران بگوید که بدون هیچ زمینه ای خودش به واقعیتی دست یافته است. خودش چیزی را واقعاً فهمیده است. من فکر می کنم همین شعف دلیل بزرگی است که چرا مردم به علم رو می آورند.

الکتروکاردیوگرام (Electrocardiogram) یا نوار قلب, به نمودار ثبت ‌شده ی تغییرات پتانسیل الکتریکی ناشی از تحریک عضله قلب گفته می‌شود. معمولاً با مخفف ECG یا EKG (مورد دوم مخفف کلمه ی آلمانی Elektrokardiogramm) مشخص می‌شود. دستگاه الکتروکاردیوگراف، این نمودار را بر روی نوار کاغذی خط کشی شده‌ای به طور پیوسته ضبط می‌کند. اطلاعاتی که روی الکتروکاردیوگرام ضبط می‌شود نشان دهنده امواج الکتریکی محرک قلب می‌باشد. این امواج نمایشگر مراحل مختلف تحریکات قلبی هستند.

الکتروکاردیوگرام طبیعی از یک موجP, یک کمپلکس  QRS و یک موجT تشکیل شده است. کمپلکس QRS غالبا, اما نه همیشه, دارای سه موج مجزای Q, R و S است. موج P حاصل پتانسیل های الکتریکی دپلاریزاسیون( حرکت به سمت پتانسیل مثبت) دهلیزها قبل از شروع انقباض آنها و نمایانگر جریان الکتریکی در حفرات بالائی قلب ( دهلیزها ) است. کمپلکس QRS هم حاصل پتانسیل های الکتریکی  دپلاریزاسیون بطن ها پیش از انقباض آنها و نشاندهنده جریان الکتریکی در حفرات پائینی قلب (بطن ها) می باشد, یعنی زمانی که موج دپلاریزاسیون در حال گسترش در بطن هاست. بنابراین هم موجP و هم اجزا ی کمپلکس QRS امواج دپلاریزاسیون هستند. موج T هم نمایانگر دوره استراحت کوتاه قلب است ، زمانی که بین دو ضربان قلب دوباره شارژ می شود.

موج p => دپلاریزه شدن دهلیزها

کمپلکس QRS =>دپلاریزه شدن بطن ها + رپلاریزاسیون دهلیزها

موج T => رپلاریزاسیون بطن ها

تپش قلب

تا به حال شده در حال خواندن کتاب یا نشستن و بی تحرکی, ناگهان به مدت کوتاهی دچار تپش قلب شده باشید؟

یکی از شایع ترین بیماری های قلبی که در نوار های قلب مشاهده می شود تاکیکاردی است.

تاکیکاردی یا تند شدن غیرطبیعی ضربان قلب, عبارت است از تندی ضربان قلب به نحوی که قلب بسیار سریع تر از حالت طبیعی می زند بدون این که فرد فعالیت زیادی داشته باشد. این تندی ضربان قلب بین ۱۵۰ تا ۳۰۰ ضربان در دقیقه است . فردی که بیماری قلبی ندارد ممکن است با ورزش ضربان قلب را به ۱۶۰ بار دقیقه یا بیشتر هم برساند که این امر طبیعی است و مشکلی محسوب نمی شود.

این الکتروکاردیوگرام از همه جوانب جزسرعت ضربان طبیعی است, به طوری که فاصله ی زمانی بین کمپلکس QRS نشان می دهدکه ضربان به جای حالت معمول ۷۲بار در دقیقه ۱۵۰بار در دقیقه است.انواع تند شدن غیرطبیعی ضربان قلب عبارتند از فیبریلاسیون دهلیزی ، تند ضربانی سینوسی ، تند ضربانی فوق بطنی ، و تند ضربانی بطنی .همان طور که در شکل زیر مشاهده می کنید این نوار قلب متعلق به بیماری با تاکیکاردی است.

این حالت می تواند در افراد جوانی که هیچ گونه شواهدی از بیماری ندارند رخ دهد، اما در عین حال در افراد مسنی که دچار بیماری سرخرگ های قلب هستند نیز رخ می دهد.علل اصلی تاکیکاردی عبارت است از افزایش دمای بدن, تحریک قلب با اعصاب و مسمومیت های قلبی.

تا دمای  ۱۰۵ درجه فرانهایت به ازای هر یک درجه فارنهایت افزایش بدن, ضربان قلب ۱۰درجه افزایش می یابد, پس از آن ممکن است ضربان قلب کند شود, زیراتب باعث تضعیف تدریجی عضله قلب می شود. علت تاکیکاردی در هنگام تب این است که دمای بالا موجب افزایش سرعت متابولیسم گره سینوسی می شود و این نیز تحریک پذیری و سرعت ریتم را مستقیما بالامی برد. درمورد تحریک  قلب با اعصاب می توان بیماری را مثال زد که خون از دست داده است و وارد شوک می شود, تحریک رفلکسی قلب با اعصاب موجب افزایش سرعت ضربان به ۱۵۰تا ۱۸۰بار در دقیقه می شود.

از علایم شایع در تپش قلب می توان به زنش نبض بین ۱۰۰-۱۸۰ بار در دقیقه که بسیار سریع تر از حالت طبیعی است,  غش کردن یا احساس نزدیک بودن مرگ, درد قفسه سینه, سرفه ناخودآگاه, تنگی نفس اشاره کرد.

نکته ی مهم در رابطه با تاکیکاردی یا تپش قلب

اگر شما یا یکی از اعضای خانواده تان دچار یک حمله تند ضربانی نامنظم قلب شده اید که در عرض ۵-۷ دقیقه برطرف نشده است .اگر تنگی نفس رخ دهد. اگر درد قفسه سینه به وجود آید.در این شرایط حتما به پزشک مراجعه کنید.

تاکیکاردی حمله ای و انواع آن

اصطلاح ((حمله ای)) بدین معناست که تندی ضربان قلب به صورت حمله ای و ناگهانی شروع می شود و به مدت چند ثانیه, چند دقیقه, چند ساعت یابیشتر طول می کشد سپس حمله به همان شکلی که آغاز شده بود خاتمه می یابدو همزمان گره ی اصلی ضربان را مجدد در دست می گیرد.غالبا با این حرکت تاکیکاردی حمله ای متوقف می شود اما گاهی اوقات می شود با فشار بر پایین گردن این گره را تحریک کردو تاکیکاردی را متوقف ساخت.

از داروهای مختلف می توان جهت درمان استفاده کرد.غالبا از کینیدین و لیدوکایین برای این منظور استفاده می شود.

تاکیکاردی حمله ای دهلیزی

سرعت ضربان از حدود ۹۵ ناگهان به ۱۵۰ ضربه در دقیقه افزایش می یابد.اگر از نزدیک به الکتروکاردیوگرام(نوارقلب) بنگریم پیش از هر کمپلکسQRS-T  در زمان ضربان تند قلب, یک موج وارونه P می بینم که تاحدودی بر روی موج طبیعی T مربوط به ضربان قبل افتاده است.این حالت نشان می دهد که منشا این تاکیکاردی حمله ای در دهلیز است.

تاکیکاردی حمله ای گره ی A-V

این تاکیکاردی حمله ای غالبا ناشی از یک ریتم نابجای مربوط به گره ی A-V است.این حالت معمولا باعث می شودکمپلکس های QRS-T طبیعی بمانند ولی امواج P محو یا حذف می شوند.تاکیکاردی حمله ای دهلیزی یا گره ی A-V (هردو تاکیکاردی فوق بطنی نام دارند) معمولا در افرادظاهرا سالم و جوان ایجاد می شود.این افراد عموما پس از نوجوانی بدون هیچ گونه زمینه تاکیکاردی به رشد خود ادامه می دهند به طور کلی, تاکیکارد ی فوق بطنی موجب وحشت شدید فرد می شود و ممکن است در خلال حمله باعث ضعف شود, اما حملات به ندرت موجب زیان دائمی می شوند.

تاکیکاردی حمله ای بطنی

این شکل تصویری شاخص از یک حمله کوتاه تاکیکاردی بطنی رانشان می دهد.

تاکیکاردی حمله ای بطنی معمولا به دو دلیل خطرناک است: اولا این نوع تاکیکاردی معمولا فقط زمانی ایجاد می شود که آسیب ایسکمیک چشمگیر در بطن ها وجود داشته باشد.ثانیا تاکیکاردی بطنی غالبا باعث پیدایش حالت مرگبار فیبریلاسیون بطنی می شود.زیرا عضله بطن مکرر و به سرعت تحریک می شود.گاهی مسمومیت با دیژیتال که برای درمان قلب به کار می رود باعث ایجاد کانونهای تحریک پذیر می شود که تاکیکاردی بطنی ایجادمی کنند. متقابلا  از کینیدین که دوره تحریک ناپذیری عضله قلب را افزایش می دهد و آستانه تحریک را بالا می برد می توان برای بلوک کانونهای مولدتاکیکاردی بطنی استفاده کرد.

حمله ی قلبی (انفارکتوس عضله قلب)

حمله ی قلبی هنگامی بروز می کندکه یک یا چند شریان کرونری یا شاخه های  آنها مسدود شود و در نتیجه  خون نتواند به عضله قلب برسد. بدون اکسیژن و مواد مغذی عضله  قلبی می میرد(انفارکتوس عضله ی قلب)علت شایع  حمله ی قلبی تشکیل تدریجی  لخته ی خون (ترومبوز) روی یک توده ی اترواسکلروزی (اتروما) است که قبلا به طور نسبی رگ رامسدود کرده است وقتی رگ کاملا مسدود شد,جریان خون قلب به سرعت متوقف می شود.

عضله ی مرده و آسیب دیده ای که در اثر حمله ی قلبی باقی می ماندباعث میشود قلب بخشی از کارایی خود را از دست بدهد,زیرامیزان خونی که قلب تلمبه می کند به انقباض عضلانی وابسته است.هنگامی که بیش از ۵۰ درصد عضله قلب از بین  برود به علت آثارنامطلوب حملات قلبی یا انفارکتوس جدید, شوک و مرگ پدید می آیدزیرا قلب نمی تواند برای حفظ حیات خود خون کافی را فراهم کند.

علائم حمله ی قلبی بستگی به میزان آسیب  عضله ی قلب دارد.تقریبا ۲۰ درصد قربانیان هیچ علامتی را مشاهده نمی کنند و از ابتلاء خود به حمله ی قلبی آگاه نیستند.بنابراین ممکن است تنها هنگامی متوجه حمله ی قلبی خود شوند که پزشک شواهدی از یک انفارکتوس قدیمی را در نوار قلبی شان پیداکند.

بااین حال اکثر قربانیان دچار درد یا ناراحتی قفسه ی سینه می شوند.این درد ممکن است از یک احساس سوء هاضمه  تا یک درد خرد کننده ی قفسه ی سینه با احساس فشار زیر استخوان جناغ که به پشت , فک یا بازوی چپ منتشرمی شودمتغییر باشد.سایر علایم عبارتند از : ضعف , تنگی نفس باشد.

داروهایی که به سرعت لخته های خون را حل می کنند , داروهای ضد درد , داروهای ضد بی نظمی قلب و داروهای ضد آنژین صدری ، مثل مسدودکننده های بتا آدرنرژیک یا مسدودکننده های کانال کلسیمی ، برای پایدار کردن نامنظمی ضربان قلب،داروهای ضد انعقاد برای جلوگیری از تشکیل لخته خون , نیتروگلیسیرین برای گشاد کردن سرخرگ ها و افزایش خونرسانی قلب, داروی دیژیتال برای تقویت انقباضات عضله قلب و پایدار کردن ضربان قلب در این جور موارد کاربرد دارند.

منبع : www.toprank.ir

از ۳۰ تیر ۱۳۴۸ / ۲۱ جولای ۱۹۶۹، هنگامی که بشر توانست نخستین بار بر سطح ماه قدم بگذارد، بیش از چهل و یک سال سپری شده است و امروز به یقین می دانیم که از آن زمان تاکنون کره ی ماه به طور متوسط حدود ۵/۱ متر از زمین دور شده است! ما این آگاهی امروزمان را مدیون نیل آرمسترانگ و ادوین آلدرین هستیم که موفق شدند در مأموریت آپولو ۱۱، دستگاه مسافت سنج لیزری را بر سطح ماه قرار دهند تا دانشمندان به کمک این دستگاه بتوانند در هر لحظه فاصله  زمین تا ماه را به دست آورند.

در این مطلب به جنبه ی دیگری از رصدهای ماه از زمین می پردازیم. رصدهایی خاص که به کمک ابزارهای نصب شده در ماه منجر به فاصله سنجی های دقیق از ماه می شود و در نتیجه ی آن، دانشمندانی که داده های به دست آمده از پروژه های فاصله سنجی لیزری ماه را تجزیه و تحلیل می کنند، می توانند به دستاوردهای با ارزشی دست یابند.

آن ها می توانند با تعیین دقیق فاصله ی زمین تا ماه اطلاعات بسیاری از دینامیک ماه و ترکیبات ساختاری آن به دست آورند. دکتر جین دیکی از محققان آزمایشگاه جت پروپالشن ناسا (JPL) می گوید: «ما با این فناوری در حال حاضر سند محکمی داریم که نشان می دهد هسته ی ماه به صورت مایع است.  حتی به این نتیجه رسیدیم که حدود ۲۰ درصد شعاع کره ی ماه را هسته ی آن تشکیل داده است. همچنین مسافت سنج لیزری این امکان را به ما داده است تا هر سال با سنجش دقیق سرعت چرخش ماه تغییرات سرعت آن را، که به سبب اثر گرانش زمین و خورشید بر ماه است، به دست آوریم. در نتیجه توانسته ایم میزان کاهش سرعت ماه به دور زمین و بنابراین سرعت دور شدن ماه از زمین را با دقت بسیار بالا تا حد میلی متر اندازه گیری کنیم».

منظور از مسافت سنج، صفحه ی بازتابنده ای از جنس سیلیس است که با ابعادی در حدود ۴۰ سانتی متر روی پایه ای آلومینیومی به ارتفاع نیم متر قرار گرفته است و مانند هر آینه ای، پرتوهای تابیده شده را در جهت مخالف آن بازتاب می دهد. روال کار برای سنجش فاصله به این صورت است که ابتدا از سوی رصدخانه های زمینی پرتوهای لیزری تک فاز (تک رنگ) به سوی بازتابنده ی مستقر در ماه تابیده می شود. پرتو لیزر پس از طی مسافتی تا ماه، با برخورد به بازتابنده، این بار در جهت عکس و به سوی زمین بازتاب می شود. از آن جایی که امروزه سرعت نور در هر ثانیه را با دقت بسیار بالایی می دانیم، کافی است مدت زمان این حرکت رفت و برگشت از زمین تا ماه و بالعکس را به دقت ثبت کنیم. این فاصله ی زمانی به علت اوج و حضیض مداری ماه و سایر عوامل فیزیکی همیشه ثابت نیست. اما به طور میانگین چیزی در حدود ۵/۲ ثانیه است. با به دست آوردن این فاصله ی زمانی خواهیم توانست فاصله ی زمین تا ماه را به دقت اندازه گیری کنیم.

ممکن است این پرسش را بپرسید که دانشمندان چگونه پرتو لیزر را روانه ی ماه می کنند؟ شاید تعجب کنید، اما آن ها برای تابش پرتو لیزر به سوی ماه از سامانه ی اپتیکی تلسکوپ ها استفاده می کنند! همان طور که می دانید هنگامی که برای رصد آسمان از تلسکوپ استفاده می کنیم، بسته به این که قطر دهانه ی تلسکوپ چقدر باشد، پرتوها به طور موازی و با پهنای بیشتری از اجرام دوردست آسمان وارد دهانه تلسکوپ و در نقطه ی کانون آینه ی اصلی تلسکوپ هم گرا می شوند و در این حین از آینه ی ثانویه به سوی چشمی تلسکوپ هدایت می شوند. پرتوهایی که از چشمی تلسکوپ خارج می شوند، این بار دسته ای از پرتوهای موازی اند با پهنای کمتر و در حدّ چند میلی متر (به اندازه ی قطر مردمک چشم انسان). برای آن که بتوانیم پرتو نازک لیزر را با پهنای بیشتری به سوی ماه هدایت کنیم، کافی است از عکس فرایند تلسکوپ ها بهره ببریم. یعنی ابتدا پرتو لیزر از جایی که چشمی تلسکوپ قرار دارد، وارد تلسکوپ شود و سپس از آینه ی ثانویه به آینه ی اصلی بتابد. آینه ی اصلی تلسکوپ نیز پرتوهای لیزر را به صورت تقریباً موازی و با پهنای بیشتری به سوی ماه ارسال می کند.

اگر این عمل را با تلسکوپی به قطر دهانه ی یک متر انجام دهیم، پرتوهایی که به سطح ماه می رسند در نهایت پهنایی در حدود ۶ متر خواهند داشت. اما توجه کنید آرایه های بازتابنده در سطح ماه هم ابعاد بسیار کوچکی دارند و در مقایسه با فاصله ی بسیار زیاد زمین تا ماه، پهنای ۶ متری هم چندان کافی نیست. این درست همانند شلیک گلوله ای به سوی یک سیبل در فاصله ی ۴۰۰ کیلومتری است! به همین سبب هر چند فرایند ارسال پرتوها ساده است، هدف گیری دقیق دهانه ی تلسکوپ به سوی آرایه ها کار بسیار سخت و طاقت فرسایی است. فراموش نکنید ماه و زمین نیز هر کدام در فضا جداگانه در حال حرکت اند. در ادامه، اعضای گروه کاری پس از تنظیم دقیق تلسکوپ و برخورد موفق آمیز پرتوها به بازتابنده ها، بلافاصله به سراغ تجهیزات ثبت کننده نظیر صفحه های بسیار حساس عکاسی، فیلترها و تقویت کننده ها برای دریافت سیگنال های برگشتی از ماه می روند. نکته ی جالب این جاست که مشاهده ی پرتوهای بازگشتی با چشم برهنه بسیار سخت و عملاً ناممکن است. چرا که حتی در بهترین شرایط جوّی نیز فقط یک فوتون در چند ثانیه دریافت می شود. بد نیست بدانید پرتوهای تابیده شده به سوی ماه در هر ثانیه ۱۷ ۱۰ فوتون است اما در بازگشت، فقط یک فوتون در چند ثانیه به زمین می رسد. با وجود این دریافت همین یک فوتون و ثبت زمان رفت و برگشت آن از زمین به ماه و بالعکس کافی است تا بتوانیم به هدف اصلی، که همان سنجش فاصله ی زمین تا ماه است، برسیم.

در حال حاضر سه دستگاه بازتابنده بر روی سطح ماه قرار دارند که در طی مأموریت های آپولو ۱۱، ۱۴ و ۱۵ در نزدیکی محل فرود آن ها قرار گرفته اند. نخستین آزمایش موفقیت آمیز سنجش فاصله ی ماه تا زمین در سال ۱۳۴۱ /۱۹۶۲ و هنگامی انجام شد که گروهی از مؤسسه ی فناوری ماساچوستس (MIT) موفق به رصد و آشکار سازی پالس های لیزری بازتاب شده از ماه، با دقتی در حدّ میلی ثانیه شدند. از آن روز تاکنون بارها این سنجش فاصله انجام شده است. امروزه از داده های به دست آمده از این سنجش فاصله می دانیم میزان شبانه روز زمینی به سبب اصطکاک جوّ، جذر و مدّ اقیانوس ها و هسته ی زمین به مقدار یک هزارم ثانیه در سال تغییر می کند. همچنین توانسته ایم میزان جا به جایی صفحه های پوسته ی زمین را با دقت خوبی اندازه گیری کنیم و تحت نظر داشته باشیم.»

منبع : www.toprank.ir

ستاره شناسان موفق شدند با استفاده از تلسکوپ غول پیکر VLT رصدخانه شیلی در آسمان نیمکره جنوبی، طی رصدهای مداوم در منطقه ی ابر ماژلانی بزرگ، برای نخستین بار تصویری سه بعدی را از اتفاقات پس از انفجار ابرنواختری عظیم با نام SN1987A ثبت کنند.

ستارگان نیز مانند تمام موجودات زنده تولد، زندگی و مرگ را تجربه می کنند. خورشید این تنها ستاره ی منظومه ی ما در دسته ی ستارگان متوسط کوچک به شمار می رود که همین امر سبب می شود هنگام مرگ، به غول سرخی تبدیل شود و ازاین طریق به ملاقات مرگ برود.

ستارگان بی شماری در کیهان وجود دارند که ده ها، صدها و بلکه هزاران بار بزرگتر از خورشید هستند. این ستاره های عظیم مرگی کاملا متفاوت از هم نوعان کوچک خود را تجربه می کنند و با انفجاری بزرگ مواد خود را فروریزش می کنند وطی این عمل از بین می روند، به مرگ اینگونه ستارگان به اصطلاح “انفجار ابر نواختری” می گوییم.

سالهای سال اخترشناسان آرزوی مشاهده ی مرگ یک ستاره را در آسمان داشتند که پس از مدتی طولانی (حدود ۳۸۳ سال) طی رصدهای پی در پی خود در سال ۱۹۸۷ به رویای دیرینه ی خود دست یافتند و ابرنواختر SN1987A را در جایی در دل ابر بزرگ ماژلانی کشف کردند.

با کشف این انفجار ابرنواختری، دانشمندان بسیاری مشغول رصد های علمی و کاوش های دقیقتر روی آن شدند و نتیجه این کنکاش ها مدتی پیش به ثمر نشست و محققان توانستند نخستین تصویر سه بعدی از لحظه ی مرگ یک ستاره را به نمایش بگذارند.

ابر نواختر SN1987A در فاصله ی ۱۶۸ هزار سال نوری از زمین قرار گرفته که پس از انفجار موجی عظیم را در فضا پراکنده کرده است.

تصاویر سه بعدی که با استفاده از مدل سازی های رایانه ای به دست آمده نشان می دهد این انفجار، در برخی جهت ها نسبت به سایر جهت ها قوی تر و سریعتر بوده که این عدم تقارن ظاهری عجیب برای این ابر نواختر به وجود آورده است و منجر به امتداد یافتن و کشیدگی بیشتر بخش هایی از آن به سوی فضای خارج شده است.

طی این مشاهدات مشخص شد نخستین مواد خارج شده از ستاره در لحظه ی انفجار سرعتی سرسام آور در حدود ۱۰۰ میلیون کیلومتر بر ساعت داشته اند. سرعتی ۱۰۰ هزار بار سریعتر از سرعت پیشرفته ترین جتهای دست ساخته ی بشر.

اما با وجود چنین سرعت بالایی نیز بیش از ۱۰ سال برای تشکیل حلقه های گرد و غبار در اطراف آن زمان سپری شده است. همچنین این تصاویر سه بعدی موج دومی درخشان و کوچکتر از مواد را نشان می دهد که با سرعتی حدود ۱۰ برابر آهسته تر به دنبال موج نخست که با سرعت بالایی درحال دور شدن از مرکز انفجار بود، در حرکت است و حرارت آن به واسطه ی عناصر پر قدرت رادیواکتیو حاصل از انفجار، همچنان درحال افزایش است.

منبع : www.toprank.ir

تلویزیون رسمی دولت مکزیک در سال ۲۰۰۷ با انتشار خبری ادعا کرد تعدادی کشاورز که در مرزعه‌ای بزرگ در نزدیکی مکزیکوسیتی کار می‌کنند، اخیرا کودکی فضایی را شناسایی کرده‌اند. این کشاورزان از ترس این موجود سعی کردند او را زنده زنده دفن کنند. تلاش آنان برای دفن کردن او ۳ بار انجام شد اما هر بار با فریادهای عجیب و غریب مواجه شد و در نهایت موفق شدند پس از غرق کردن او در آب و نگه داشتن سرش بیش از ۱۰ ساعت در زین آب، او را به قتل برسانند. آنان پس از انجام این کار تصمیم گرفتند مقامات مسئول را از خبر مطلع کنند.

مقامات مسئول پس از اطلاع یافتن از ادعای این کشاورزان، فورا تیمی را به محل اعزام کرده تا مسأله را مورد بررسی قرار دهند. تیم اعزامی مسأله را تأیید کرده و تصاویری از آن را برای پخش کردن در تلویزیون با خود آوردند.

زمان زنده بودن :

بعد از مرگ که بدنش کمی خشک و تجزیه شده :

دانشمندان پس از دو سال تحقیق نتایج آزمایشات خودشان را در یک کنفرانس که شدیدا در شرایط امنیتی بود منتشر کردند . این موجود کوچک که از نظر اسکلت تقریبا به خزندگان شباهت دارد به اندازه کف دست انسان است ولی دارای دندان و اسکلت سری شبیه به انسان است و نتایج ژنتیکی نشان داده که نوع ژن این موجود به هیچ موجود زنده‏ای در کره زمین شباهت ندارد. کشاورز مکزیکی گفته بود که برای کشتن این موجود مجبور شد که سه بار به مدت چند ساعت او را در آب غرق کند. وقتی که کشاورز موجود را پیدا کرد، این موجود که بسیار شبیه به فیلم های تخیلی فضایی است برای نجات خود شروع به جویدن بازوی خود کرده بود. گفته شده است که کشاورز مکزیکی مدتی بعد در یک صانحه رانندگی که منجر به آتش سوزی شد با حرارت بسیار زیادی سوخته و کشته شده است.

منبغ : www.toprank.ir

تصاویری از اتوموبیل های مفهومی

اتوموبیل های مفهومی یا به اصطلاح concept به طرح هایی تخیلی از اتوموبیل گفته می شود که وقتی شما آنها را می بینید چیزی شبیه اتوموبیل درذهن شما تداعی شود.

.

این اتوموبیل ها ممکن است هرگز ساخته نشوند یا فقط مدلی از آنها ساخته شود در حالی که بسیاری از اتوموبیل هایی که امروزه مشاهده می کنید قبلا مفهومی بوده اند و پس از تغییراتی که روی طرح اولیه انجام شده به تولید انبوه رسیده اند.

ویژگی طرح های مفهومی رادیکالی بودن طرح بدنه و موتور است بدین معنی که طراحی این بخشها گاهی اوقات اصلا از قوانین طراحی و اصولی امروزی اتوموبیل پیروی نمی کند. برای همین برخی اوقات طرح های زیبا و چشم نواری رقم می خورد.

منبع : www.toprank.ir

محققان پروژه ماهواره THEMIS به تازگی دریافته اند انرژی فراوانی که از خورشید به اتمسفر زمین وارد می شود می تواند منجر به پدیده ای به نام “فضالرزه” در لایه های بالایی اتمسفر زمین شود.

به گزارش خبرگزاری مهر، خورشید می تواند به اندازه ای به میدان مغناطیسی زمین انرژی وارد کند که در لایه بالایی اتمسفر این سیاره “فضالرزه” رخ دهد. این پدیده فضایی که در اصل ارتعاشی شدید در میدان مغناطیسی زمین است می تواند بر روی شفق های قطبی تاثیر گذار بوده و منجر به تولید “گردبادهای فضایی” شود که از توانایی تخریب شبکه های نیرو بر روی زمین برخوردارند.

به طور کلی خطوط میدان مغناطیسی زمین را می توان به رشته های لاستیکی تشبیه کرد که توسط بادهای خورشیدی که از ذرات باردار متحرک در تمامی جهات تشکیل شده اند، ارتجاع پیدا می کنند. دنباله میدان مغناطیسی بخشی از میدان است که مانند یک بادسنج توسط بمبارانهای خورشیدی منبسط می شود.

اطلاعات جدیدی که از ماهواره THEMIS ناسا به دست آمده نشان می دهد زمانی که خط میدان مغناطیسی در بخش دنباله مقادیر زیادی انرژی دریافت می کند از هم گسیخته شده و بخشی از این خط به سوی زمین پرتاب می شود. در این رویداد خط شکسته شده می تواند ذرات پر انرژی را به اتمسفر زمین روانه کند تا فوران پلاسمایی تازیانه مانندی را به وجود آورد.

این فورانها در ارتفاع ۳۲ هزار کیلومتری بر بالای سطح سیاره با دیگر بخشهای میدان مغناطیسی زمین برخورد می کنند، منطقه ای که این فورانها در آن مانند توپهای تنیسی رفتار می کنند که در حال برخورد با یک فرش هستند.

به گفته متخصصان پروژه THEMIS مطالعات نشان داده اند فورانهای پلاسمایی از خط دنباله میدان مغناطیسی به صورت مداوم نوسان دارند تا زمانی که بتوانند انرژی خود را به صورت کامل از دست بدهند. هر یک از برخوردهای پلاسمایی می توانند انرژی برابر زمین لرزه ای ۵ تا ۶ ریشتری به وجود آورند.

در واقع این برخوردها منجر به مرتعش شدن میدان مغناطیسی زمین شده و گردبادهای مغناطیسی بسیار قدرتمند یا گردبادهای فضایی را خلق می کنند که به اتمسفر زمین نفوذ می کنند.

این گردبادها به دور میدان مغناطیسی در قطبهای شمال و جنوب زمین گردش کرده و امواجی درخشان و شفقهای قطبی را به وجود می آورند. اثر این گردبادهای مغناطیسی را بر روی زمین نیز می توان احساس کرد زیرا این امواج در خطوط نیرو انرژی القا می کنند و می توانند شبکه های نیرو را در مناطقی وسیع از کار بیاندازند.

بر اساس گزارش نشنال جئوگرافیک، دانشمندان با مطالعه بر روی “فضالرزه” ها در ایستگاه های کنترل قطبی و یا حتی به واسطه تحت نظر گرفتن نشانه های محسوسی که در شفقهای قطبی دیده می شوند، اعلام کردند “فضا لرزه های” اصلی یک بار در سال رخ می دهند. همچنین نمونه های کوچکتر این رویداد هر چهار ساعت یکبار رخ می دهد و از این رو فرصتهای متعددی برای مطالعه آنها وجود دارد.

منبع : www.toprank.ir

فرض کنید در محیط ویندوز قصد دارید چند فایل یا چند فولدر را به طور همزمان انتخاب کنید. در این زمان ناچار خواهید بود با استفاده از ماوس، آیتم‏های مورد نظر را با ایجاد یک مستطیل نقطه‏چینی انتخاب کنید و یا به کمک کلیدهای Shift و Ctrl و ترکیب آنها را به حالت انتخاب دربیاورید. اما در ویندوز ویستا و ۷ قابلیت جدیدی اضافه شده است که انتخاب همزمان چندین آیتم را بسیار ساده می‏کند. این امکان با اضافه شدن چک باکس در کنار هر فایل و فولدر مهیا شده است. با چک باکس‏ها (Check Box) یا جعبه‏های تیک‏دار پیش از این در فرم های انتخابی موجود در ویندوز و صفحات اینترنتی آشنایی داشتید. در این ترفند نحوه فعال سازی چک باکس‏ها جهت انتخاب آیتم‏های مختلف را در ویندوز ویستا و ۷ برای شما بازگو می‏نماییم.

برای این کار:
ابتدا بر روی منوی Start کلیک کرده و عبارت Folder Options را وارد نموده و Enter بزنید.
در پنجره Folder Options به تب View بروید.
حال  در لیست موجود، تیک گزینه Use check boxes to select items را بزنید و بر روی دکمه OK کلیک کنید.
اکنون در صورتی که ماوس را بر روی یک فایل یا فولدر و یا حتی شورتکات‏های موجود در صفحه دسکتاپ ببرید خواهید دید که یک چک باکس در کنار آن به چشم می‏خورد. با زدن تیک مربوط به هر آیتم می‏توانید آن را به حالت انتخاب دربیاورید. برای انتخاب سایر آیتم‏ها نیز می‏بایست بدون کلیک بر روی فضای خالی، تیک آیتم بعدی را بزنید. به همین ترتیب می‏توانید به سادگی چندین فایل یا فولدر را به طور همزمان انتخاب کنید.

منبع : www.toprank.ir